عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم
گردی نستردیم و غباری نستاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز
از بیدلی آن را زدر خانه برآندیم

هر جا گذری غلغله ی شادی و شور است
ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است، ولی ما
پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم
و اصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

من دانم و غمگین دلت، ای خسته کبوتر
سالی سپری گشت و ترا ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند
ما این خرک لنگ زجویی نجهاندیم

ماننده افسونزدگان، ره به حقیقت
بستیم و جز افسانه ی بیهوده نخواندیم

از نه خم گردون بگذشتند حریفان
مسکین من و دل در خم یک زاویه ماندیم

طوفان بتکاند مگر "امید" که صد بار
عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم

مهدی اخوان ثالث ، اسفند 1343

چند قورباغه از جنگلی عبور می كردند كه ناگهان دو تا از آنها به داخل گودال عمیقی افتادند. بقیه قورباغه ها در كنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند گودال چقدر عمیق است به دو قورباغه دیگر گفتند كه دیگر چاره ای نیست، شما به زودی خواهید مرد.
دو قورباغه، این حرفها را نادیده گرفتند و با تمام توانشان كوشیدند كه از گودال بیرون بپرند. اما قورباغه های دیگر، دائما به آنها می گفتند كه دست از تلاش بردارید. چون نمی توانید از گودال خارج شوید، به زودی خواهید مرد.
بالاخره یكی از دو قورباغه، تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت. او بی درنگ به داخل گودال پرتاب شد و مرد.
اما قورباغه دیگر با حداكثر توانش برای بیرون آمدن از گودال تلاش می كرد. بقیه قورباغه ها فریاد می زدند كه دست از تلاش بردار. اما او با توان بیشتری تلاش كرد و بالاخره از گودال خارج شد.
وقتی از گودال بیرون آمد، بقیه قورباغه ها از او پرسیدند:«مگر تو حرفهای ما را نشنیدی؟»
معلوم شد قورباغه ناشنواست. در واقع او در تمام مدت فكر می كرده دیگران او را تشویق می كنند.

همسفر تنها نرو بذار تا با هم بریم

سرنوشتمون یکی هر دومون مسافریم

تازه از راه رسیدم هنوزم خسته ی رام

همسفر تنها نرو بذار تا منم بیام

سخته دل کندن از این شهر و دلبستگیا

موندن از خونه جدا با همه خستگیا

جون به لبهام رسیده تا به کی دربدری

درد غربت رو تنم که بازم باید بری

بذار تا خستگی از این تن خسته بره

سخته دلبستگی از شهر دلبسته بره

اگه به زاری بیاد من میشم سنگ صبور

گوش به قصه هاش میدم شهر غربت راه دور

همسفر تنها نرو بذار تا با هم بریم

سرنوشتمون یکی هر دومون مسافریم ....

دیدی مثل همیشه واست شعری نخوندش؟

دل بیچاره ی من دیدی تنها نشستی؟

دارم دیوونه میشم چه آروم تو شکستی

می گفت تا آخر عمر کنار تو می مونم

غم و درد دلت رو نگو خودم می دونم

می گفت چند سال گزشته؟ چقدر باید بشینم؟

اگه تا آخر عمر نیای بازم می شینم

دل بیچاره ی من هنوزم چشم براهه

لباس رو تن من هنوز رنگش سیاهه

دل کوچیک و تنهام جهنم رفت نیومد!

اگه می خواست دلت رو یه ثانیه میومد

دروغ بود همه حرفاش وگرنه پس چرا رفت؟

اگه حرفاش دروغ نیست چرا نگفت کجا رفت؟

خدا شیطان فرستاد سر راهم تو دنیا

که من با اون بمونم همش تو خواب و رویا

عجب روباهیه اون، عجب شیطان پستی!

عجب این بود وفاهاش؟ عجب شیطان پرستی

چقدر بی ارزشی تو درست مثل زباله

نگو می خوای دلم رو واست خواب و خیاله

آخ که عجب روئی داری بازم میگی دوسم داری

خودم دیدم، خودم دیدم لب روی لبهاش می ذاری

چرا نمیگی راستشو که غیر من یاری داری

من می دونم، من می دونم، تو دیگه دوستم نداری

جور و پلاساتو ببر بیرون ز خونه ی دلم

این همه خوبی به تو و ببین چی اومد به سرم

حالا واسم یاغی شده، رفته واسم ساقی شده

برای آش سردشون چه کاسه ی داغی شده

گریه و التماس تو قشنگی خیالمه

کشتن و آتیش زدنت آخر عشق و حالمه

پشت سرم گفتی که من درگیر و قاطی پاطی ام

تف به مرامت عوضی از سرت هم زیادی ام 

ببین چه جوری بی تو دوباره جون می گیرم

فکر نکنی نباشی بدون تو می میرم

برای من چی هستی؟ یه لکه ی سیاهی

آخر آش و لاشی تو زاده ی گناهی

غبار پشت شیشه میگه رفتی                     ولی هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره    دل من چه صبوره     کاشکی بودی و می دیدی    زندگیم چه سوت و کوره

 آسمون از غم دوریت حالا روز و شب می باره

            دیگه تو ذهن خیابون منو تنها جا می ذاره

 خاطره مثل یه پیچک می پیچه رو تن خسته ام

            دیگه حرفی که ندارم  دل به خلوت تو بستم

 سلام. امروز اولین سالگرد فوت یکی از بهترین دوستای دانشگاهمه. بهزاد یکی از بچه های بامرام 

بود که روزگار اونو با یه حادثه تلخ از ما گرفت اما هیچ وقت نمی تونه یادشو از ما بگیره. روحش شاد.

    که در من و تو گل آفتاب می روئید

به شهر شهره ی شعر و شراب می رفتیم

            به کهکشان پر از آفتاب می رفتیم

     و چشمهای تو همیشه با من می گفتند:  

             « رها شو از تن خاکی،    از این خیال که در خیل خوابها داری

مرا به خواب مبین،          بیا به خانه من

                     ــ خوب من ــ 

                                       به بیداری ! »

و زین فسانه شیرین به خواب می رفتیم .

   و چشمهای سیاهت سکوت می آموخت

        ز چشمهای سیاهت همیشه می خواندم

           تو مثل ریگ بیابان دروغ می گوئی

 درون آن برهوت،    

            این من و تو «ما» مبهوت

           فریب خورده به سوی سراب می رفتیم.

پايگاه متخصصين ايرانی به مدیریت مهندس داریوش تصدیقی در تاريخ پنجم آبانماه سال جاری فعاليت خود را با شيوه ای نوين رسما آغاز نموده است. اين پايگاه با استفاده از فنآوری ASP.NET و با زبان برنامه نويسی سی شارپ نوشته شده است. اين پايگاه قصد دارد علاوه بر در اختيار قرار دادن اطلاعات مفيد و امکانات جذاب در زمينه فنآوری اطلاعات، خصوصا روشها و سبک های مفيد برنامه نويسی، برای اولين بار در ايران، سورس پايگاه و بانک اطلاعاتی مربوطه را به صورت سورس باز Open Source در اختيار کليه علاقه مندان قرار دهد. اين پايگاه در حال حاضر با تلاش شبانه روزی بيش از پانزده نفر از خبرگان برنامه نويسى، طراحى و پياده سازى شده و در حال تغيير، تکميل و توسعه می باشد. بدين وسيله از شما عزيزان دعوت مى شود تا با نظرات و پيشنهادات مفيد خود ما را در اين امر مهم يارى فرماييد. شما نيز می توانيد به جمع برنامه نويسان اين پايگاه بپيونديد!

www.IranianExperts.com

www.iranianexperts.com

این فقط یکی از شاهکارهای آقای تصدیقی هست. منتظر خبرهای بعدی از مهندس داریوش تصدیقی باشید.

تا بعد