چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمعدونيای قلبمو، غرق بهارون می کنم

گفته بودم اگه بيای، اسمتو فرياد می کنم

قناريهای عشقمو، از قفس آزاد می کنم

گفته بودم اگه بری، زندگی زندونه برام

اون روزای پاک و قشنگ، مثل يه کابوسه برام

گفته بودم وقتی بری، من خودمو گم میکنم

اين دل گرم و عاشقو، از چشما پنهون می کنم

حالا بازم می خوای بری؟ باز منو تنها بذاری؟

باز اين دل پريشونو اسير غمها بذاری؟

می خوای بازم با ياد تو چشمامو دريا بکنم؟

نگاه گرم و آبيتو تو فرداها گم بکنم؟

هيچ می دونی اين دل من اسير چشمای تو ِ؟

غزال وحشی دلم تو دام زلفای تو ِ؟

تو این روزا که هر کسی به فکر یار خودشه

من چی بگم که تو دلم پر از غصه و آتیشه

به هر کسی که دل دادم اون رو چه زود زد و شکست

حتی واسه یه لحظه هم عشق توی قلبش ننشست

کاش توی این شهر بزرگ فقط یکی پیدا می شد

یکی که با قلب من و عشق من آشنا می شد

یکی که هر روز تو گوشم آروم بگه دوست دارم

دست منو بگیره و سر روی شونه اش بذارم

کاشکی یکی بفهمه که تنها تر از تنها منم

تو این روزا و این شبا بی یار و همسفر منم

اونی که باهاش می خندی زود یادت میره

ولی اونی که سرتو میذاری رو شونه هاش و گریه می کنی

همیشه یادته.....

هرگز تو را فراموش نخواهم كرد حتی اگر مرا از ياد ببری

 و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا كه تو را دوست دارم

ديوانه وار عاشقت شدم

چرا كه مهربانی را در وجودت ديدم

 با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی

 و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم

 نه تو از عشق من دست ميكشی

 و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود

 سوگند كه وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است

 و اگر با مژگانت اشاره ای كنی فرسنگها راه خواهم پيمود

 چرا كه شب عشق بسيار طولانی است

 و قلبم در آرزوی تو می سوزد

 آنگاه كه از برابر ديدگانم دور شوی

خورشيد وجودت پنهان می گردد

 و ابرهای غم و اندوه مرا در بر می گيرند

 و به دنيای غريبی می برند

 هميشه در قلبم حضور داری و عشقت زندگی ام را گل باران كرده است

 تمامی اين دنيا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی كرده ام

 محبوبم هميشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند

كاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگيم بود

دو تا چشم پر از اندوه واسه دل شكستگيم بود

آرزوم اينه كه دستام توی دستای تو باشه

تنگی اين دل عاشق با نوازش تو واشه

واسه چی خدا نخواسته من تو آغوش تو باشم

قول ميدم با داشتن تو هيچ غمی نداشته باشم

همه ی هستی قلبم تو دو حرف خلاصه ميشه

عشق تو، بودن با تو دو نياز زندگيم شه

پرم از ترانه ی تو گرچه واژه ها حقيرن

خوبه وقتی نيستی پيشم اونا دستمو ميگيرن

راز عشق منو هيچ كس غير مهتاب نمی دونه

تنها شاهد واسه غصه، گريه و تنهاييم اونه

وای اگر من اين نبودم كاش که یک پرنده باشم

تا از اين دور بودن از تو بتونم بلكه رها شم

يه پرنده شم شبونه بكشم پر به خيالت

برسم به لونه ی تو، بگيرم سر زير بالت

زندگيم رنگ خدا بود اگه تنها تو رو داشتم

اگه ميشد واسه گريه روی شونت سر ميذاشتم

رفتم كه نباشم سر راهت

رفتم كه نبينم روي ماهت

رفتم غم تنهايي كشيدم

اما همه جا خوابتو ديدم

اين فاصله ها چاره نبوده

هرجا يه نشونه از تو بوده

دردم را با که در میان بگذارم؟ مرهــم زخمم را از که بخواهم ؟

از کدام چــاه ، بر دل آتش گرفته ام دلو آبی فرو بریزم؟

به کدام آغوش ، کدام جانپناه، کدام سایه بان ، پناه ببرم؟

با کدام دوســـت ، از غصه های قدیمی قبیله ام سخن بگویم؟

به دستم زنجیر ، به پایم زنجیر ، به گردنم زنجیر

گرداگردِ قبیله ی بیمارم ، هــزار زنجیر

درد، میدان دار هر میدان و شفــــا در زنجیر

خــــداوندا ! مگر می شود ایـــن هــمه غـــم ، ایـــــن هــــمه زنجیـــــر ...

رد پام مونده رو برگای خزونی , توی کوچه پیچیده صدای پاهام
من دارم میرم ولی تو بی توجه , نمی بینی رد اشک و تو غزلهام

من یه روز پر می کشم تنهات میذارم , رو تموم بی کسیهام پا میذارم
پر می گیرم توی خاطرات خفته , توی قاب عکسم و خالی می ذارم

می رسه یه روز به یادم میاری , می بینی دیره دیگه خاطره ام
توی آسمون شبهای جنون میبینی تنها ترین ستاره ام

حالا وقتی با خودم تنها می شم انگاری از غصه ها رها می شم
می گیرم از سر یه بغض کهنه رو , بارونی راهی جاده ها می شم

بار یک حس غریب تو سینمه , اینجوری هوای غربت ندارم
تنهام اما یکی انگار با منه , یکی که با اون چیزی کم ندارم

اون و احساس می کنم تو هر قدم , انگاری کنار من همسفره
نمی بینمش ولی تو نفسام انگاری با من داره حرف میزنه

من می رم اما یه خاطرهَ م برات , قصه ای که ناتموم رها شده
توی چشمات مثل سایه ای بودم که حالا راهی انتها شده