سلام.من بازم اومدم با یه شعر دیگه.میدونم که شعرام تعریفی ندارن .ولی اگه نظر بدین خوشحال میشم.

دلم می خواد سفر کنم به جایی که تنها باشیم

فقط من و فقط خودت سوار رویاها باشیم

به جایی که کسی نخواد که تو رو از من بگیره

یا اینکه دست گرمتو از تن سردم بگیره

جایی که من می خوام برم پر از گل رازقیه

توی خیابوناش فقط صحبت ِ از عاشقیه

جایی که عشقا تا ابد توی دلامون بمونه

بذار به حال عشق ما هر مرغ عشقی بخونه

تا به دیروز که تنها بودم، با خودم می گفتم:

روز من همچو شبی تاریک است.

پر و بالم بسته است، آرزوهام خسته است،

هیچ کس نیست که در خلوت تنهایی من، این دل کوچک را،

به کلامی زیبا شاد کند.

         ولی امروز تو در نزد منی.

 تا تو را دارم دل من نورانیست.

با خودم می گویم: شب من روشنتر   ز سحر می باشد.

پر و بالم را من می گشایم با تو...

               آرزوهایی دارم، آری، آرزوی پرواز

و تو ای دوست بیا، خلوتم را پرکن.

      که کلامت زیباست، که نگاهت گیراست...

           و تو ای عزیز من زود بیا،   و به من امید زندگی بده.