که در من و تو گل آفتاب می روئید

به شهر شهره ی شعر و شراب می رفتیم

            به کهکشان پر از آفتاب می رفتیم

     و چشمهای تو همیشه با من می گفتند:  

             « رها شو از تن خاکی،    از این خیال که در خیل خوابها داری

مرا به خواب مبین،          بیا به خانه من

                     ــ خوب من ــ 

                                       به بیداری ! »

و زین فسانه شیرین به خواب می رفتیم .

   و چشمهای سیاهت سکوت می آموخت

        ز چشمهای سیاهت همیشه می خواندم

           تو مثل ریگ بیابان دروغ می گوئی

 درون آن برهوت،    

            این من و تو «ما» مبهوت

           فریب خورده به سوی سراب می رفتیم.